Keek op de Week #63

Het is hier een tijdje stil geweest, ik weet het, ik weet het. Maar ik heb het heel druk gehad. En over een paar dingen kon ik het hier nog niet hebben. Maar dat voelde dan ook weer zo ongemakkelijk, waardoor ik het dan liever helemaal nergens over had hier. En zodoende. Anyway, I’m back in business én ik heb nieuws! 

Highlights van de week

* Dat was sowieso het moment waarop ik gebeld werd door mijn toekomstige nieuwe werkgever om me de job aan te bieden waar ik de laatste tijd stiekem op heb gesolliciteerd. That’s right: over drie weken wissel ik het Antwerpse reclamebureau waar ik nu werk in voor een gloednieuwe job als creative bij niemand minder dan Medialaan – De Persgroep. Ik ga er creatieve native reclamecampagnes bedenken voor alle merken (o.a. VTM, Q2, Qmusic, HUMO, De Morgen en zelfs good old Story en Dag Allemaal). Exact hetzelfde wat ik destijds in Amsterdam deed, met het verschil dat mijn werk niet meer op slechts een handvol lifestyle-websites verschijnt maar op tv en radio en in kranten en tijdschriften en alles. ’t Schijnt dat de merken van Medialaan – De Persgroep dagelijks 8 op 10 Vlamingen bereiken, dus er zal werkelijk geen ontkomen aan zijn: mijn werk wordt u binnenkort sowieso door de strot geduwd. Pretty zotjes allemaal!

* Mijn mama is er overigens van overtuigd dat ik nu elke dag tot aan mijn oren in de Bekende Vlamingen ga zitten, maar ik betwijfel of Koen Wauters werkelijk ineens in de kantine stuutjes met choco aan de tafel naast mij zal zitten eten. You never know though – toen ik voor mijn sollicitatiegesprek bij de receptie zat te wachten, kwam ook ineens Bo Van Spilbeeck langs geschreden. (Vooral keitrots dat ik een BV herkende, ik.)

* Ik krijg ook een bedrijfswagen! Na tien jaar enkel fietsen en openbaar vervoer gebruiken, ga ik er ook eens aan geloven #eindelijkeenechteVlaming. Ik voel me er eerlijk gezegd wel een beetje slecht over – wat werkelijk iedereen die ik het toevertrouw met verbazing en gefrons onthaalt, omdat Vlamingen nu eenmaal verknocht zijn aan de auto en zich er niet eens een leven zonder kunnen inbeelden. Maar ik dus wel. Goed, ik ga nu in Vilvoorde werken, wat me met het openbaar vervoer een dagelijkse reistijd van (minstens) 2,5 uur zou opleveren, dus het is niet per se een overbodige luxe. En ik weiger om ooit zo’n persoon te worden die voor een brood in de auto springt. En ik kies voor een hybride wagen. Maar toch. Toch. Mijn Groen-stemmend zieltje wringt een beetje.

* Spaghetti bij Kapitein Zeppos. Oh. My. Lord. Ik bestelde het op goed geluk, volledig unknowing dat het een soort Legende is onder spaghettiliefhebbers. Dikke slierten met sticky sauce in een voor mij perfecte portie geluk: yassss.

* Vrijdag vertrokken mijn Lief en ik naar Venetië op verrassingsreis. (Met het vliegtuig. Ook slecht. Ik besef het.) We waren er in totaal slechts een dikke 48 uur en zijn nét terug in België, maar het was een bijzonder fijne break. Want hoe geweldig mooi is dat daar, jong? In élk straatje wil je foto’s nemen, eerlijk waar. Het was een aangenaam weekendje weg vol rondslenteren en verdwalen door dat wondermooie doolhof van steegjes, trapjes en bruggetjes, met alleen maar pasta en pizza en gelato vreten, de beste cappuccino’s ter wereld drinken en dat meestal zelfs op zonovergoten terrasjes, want we hadden geluk met het weer.

* Maar ook: thuiskomen na een lange terugreis met Italiaanse bussen, een propvolle vertrekhal met een belachelijk lange rij, een vertraagde vlucht en een net gemiste trein terug naar Antwerpen. Eindelijk in de zetel ploffen, met mijn Lief en mijn kat en mijn dekentje, samen naar De Dag kijken en beseffen: wij hebben het goed, wij.

Dat was minder, vlinder

* Ontslag moeten nemen. Nooit tof. Al heb ik het, granted, inmiddels toch al een paar keer gedaan in mijn leven.

* Gratis Oikos-yoghurt krijgen in Antwerpen-Centraal en er compleet ongevraagd een servet en plastic wegwerplepel bij in m’n handen gedrukt krijgen. Zien dat er her en der al overal lepels en servetjes in de gangen van het station liggen. En dat op een donderdag, nadat er weer tienduizenden klimaatspijbelaars voor een beter klimaatbeleid hebben betoogd. Fucking belachelijk. (Ik ben dan wel zo’n seut die dat lepeltje thuis gaat afwassen en hergebruiken, maar toch. Hoeveel dergelijke seuten zijn er? Niet genoeg.)

* Ons hotel in Venetië. Boeit ons meestal niet heel veel, omdat we er toch alleen maar komen om te slapen, maar juist dat werd ons redelijk moeilijk gemaakt. We hadden een keihard bed, een kapotte verwarming die ons bijna deed wegsmelten en de dunste muurtjes ooit, met helaas ook luidruchtige buren en een lift die klonk alsof-ie elk moment kon neerdonderen. Weinig ogen dichtgedaan, wat niet handig is als je vervolgens hele dagen gaat tjolen in een stad waar je niet anders kan dan overal heen tjolen, tjolen, tjolen. 

Uitkijken naar…

* Mijn eerste werkdag, duh! 

18 thoughts on “Keek op de Week #63

    1. Helaas verhuis ik niet mee, enkel de (nieuws)redacties gaan naar Antwerpen! Ik mag voortaan dus gaan pendelen 🙁 (Da’s de enige downside maar ik hoop dat het gaat meevallen.)

    1. Haha, that’s the spirit! Thanks 🙂 Hou me zeker updated over jouw vooruitgang op sollicitatievlak! Oh en ook zeker eens koffie doen in Antwerpen binnenkort?

  1. We hebben gewoon floo powder nodig. Dat zou zoveel beter zijn voor het milieu én ik kan wat vaker bij mijn (blog)vriendinnen op bezoek die verder weg wonen. Dat je nu datgene mag gaan doen wat je in Amsterdam met veel plezier deed vind ik natuurlijk super voor je. Al zou het nog fijner zijn geweest wanneer je dat in Antwerpen kon doen en niet elke dag naar Vilvoorde moest pendelen.

  2. Jij blijft in ieder geval niet bij de pakken zitten ;). Zelf heb ik geen idee hoe het bij Medialaan is, zal heel erg van je team afhangen denk ik, maar naar horen zeggen is het helemaal top als je bij de juiste mensen belandt. Veel succes alvast!

  3. Dat klinkt als een droomjob voor jou, en een mooie toevoeging op je cv, proficiat! Ik ben wel geschrokken dat uitgerekend Medialaan nog altijd met bedrijfswagens werkt. Keiveel media daar voorzien de mensen (8 op 10 blijkbaar) van nieuws, en ik mag aannemen ook over klimaat en alles. Kunt gij daar als creative copywriter geen dijk van een campagne op poten zetten voor een milieuvriendelijker systeem? Een megagoeie pendeldienst vanaf Vilvoorde station, een vloot hippe e-bikes, meer thuiswerkdagen? Ik zeg niet dat het perfect kan worden op korte termijn, maar ze zouden zich zeker doen opmerken…

    1. Heel erg waar! Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik ook kon kiezen voor een 100% elektrische auto, maar dat in België nog niet aandurf. In Nederland had ik dat zeker gedaan, maar ik heb toch al te veel negatieve verhalen over het laadpaalnetwerk hier gehoord van elektrische rijders. Spijtig! Ik had er wel een opmerking over gemaakt en er komt blijkbaar een gloednieuw mobiliteitsplan voor het hele bedrijf vanaf september, dankzij de fusie, waarin iedereen veel meer keuze zal hebben dan enkel de bedrijfswagen en verschillende opties zal kunnen combineren. Het was allemaal nog vaag maar OV-abonnementen enzo zaten er alvast in. Dus allez, fingers crossed 🙂

  4. Dat pendelen is precies waarom ik de mooie vacatures in Brussel met pijn in het hart weg klik. Verhuizen is een mogelijke oplossing, maar ik zou het zo missen om op maximum 20 minuten van al mijn familie en vrienden te wonen… Voorlopig gok ik dat ik binnen afzienbare tijd een chanceke heb met een vacature voor mijn profiel in West- of Oost-Vlaanderen. Veel succes met de nieuwe job in elk geval!

    1. Merci! Ik ben zelf niet anders gewend dan ver weg wonen van iedereen, maar ik ben het juist niet gewend om verder dan een kwartier fietsen van m’n werk te wonen, dus echt ideaal vind ik het ook niet. Maar wel doenbaar, dus ik dacht: fuck it. Puur voor een job verhuizen naar een stad waar ik niet wil wonen zou ik wel ook niet doen. Je leven is niet enkel je werk natuurlijk he 🙂 Maar ja, Oost- en West-Vlaanderen zou voor mij ook heel erg moeilijk worden, dus ik snap je helemaal!

Geef een reactie