De Grote Remigratie: 1 jaar later

Exact een jaar geleden ben ik terug naar België verhuisd. En jongens, het is voorbij gevlógen. Ik sta er serieus versteld van dat we alweer een jaar later zijn. Ik weet het, dat fenomeen zal zich nog veel vaker en sneller voordoen naarmate ik dichter (en verder voorbij) mijn dertigste levensjaar geraak, maar ik vind het toch redelijk zotjes.

365 dagen geleden alweer, dat ik tegen al m’n wilskracht in toch een beetje zat te wenen in het bestelbusje vol met de allerlaatste stukjes van ons leven in Amsterdam, op weg naar het zuiden, met een compleet in de war zijnde kat op mijn schoot en gelukkig ook de man die me altijd overal doorheen sleurt naast me. Diezelfde kat heeft toen trouwens van pure stress ook doodleuk pipi gedaan op haar teergeliefde baasje, in een auto waar we vervolgens nog anderhalf uur in 31 graden moesten doorbrengen, did I ever tell you that? Tof verhaal, waarlijks.

Anyway, inmiddels zijn we een jaar later en ik zou mijn lichtelijk sentimentele zelve niet zijn als ik daar dan toch niet eens op zou terugblikken.

Read more

Talitha’s ultieme fuck-it list

lijstje

Er schijnt zoiets te bestaan als een reversed bucket list, oftewel een lijst met dingen waar je geen behoefte voor voelt om ooit in je leven te doen en werkelijk geen ene fuck om geeft. Ik ben sowieso niet van de bucket lists, dus bij wijze van gastblog bij Delphine zadelde ik haar met alle plezier op met mijn gezaag in de vorm van precies zo’n reversed bucket list. Alleen noem ik het mijn fuck-it list, omdat ik van vloeken houd. Read more

Talitha deed van moederdag

Bekentenis: ik ben eigenlijk niet zo van de moeder- en vaderdag. Soms geef ik een cadeautje, soms stuur ik een kaartje, soms sla ik het een jaar over. Omdat mijn ouders er zelf nooit een ding van maken, eigenlijk, denk ik. Net zoals met hun verjaardagen: gewoon een dag zoals een ander. Zij doen niet van die zotte dingen zoals mijn Lief en ik, die elk jaar consequent allebei vrij nemen op onze verjaardagen, die steevast een hele dag lang samen alles doen waar we zin in hebben, die al maanden van tevoren bezig zijn met De Perfecte Cadeautjes vinden voor elkaar en stiekem het voorgaande jaar proberen te overtreffen in originaliteit dan wel awesomeheid. Wij zijn dan ook millennials die al sinds onze geboorte te horen hebben gekregen dat we ~*speciaal*~ zijn, mevrouw, ge moet daarop niet letten. Het is een generatieding. Al onze accomplishments, zoals weer een jaar langer leven, moeten uitgebreid gefêteerd worden.

Mijn ouders, daarentegen, doen gewoon normaal op hun verjaardag. Een dag als een ander. Niks speciaals, behalve dat ze al eens een kaartje in de bus krijgen, een handvol sms’jes en sinds ze samen met hun generatiegenoten de wondere wereld van de social media hebben ontdekt – send help – een paar dozijn virtuele verjaardagswensen. Maar verder? Niks te verlof nemen of taart eten. Vroeg opstaan en gaan werken, dadde. Hashtag West-Vlaamser wordt het niet. Read more

Work work work work work: waarom het soms ook wel eens tof is

Werken: de meeste mensen moeten het doen. Je wordt er niet altijd blij van, heel rijk doorgaans ook niet, het vreet vaak energie en kan je soms bakken stress en frustratie opleveren. En toch. Toch zou ik geen student meer willen zijn. Of huisvrouw worden. Ik heb niet elke job graag gedaan en ook nu is het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar toch verkies ik een fulltime buitenshuis werkend leven. Evi schreef er vroeger al eens over en dat inspireerde mij om er enige tijd geleden in de spirit van 40 Dagen Bloggen zelf ook een gastblog over te schrijven. Die ik bij deze gewoon schaamteloos copy ende paste bij wijze van free lazy content want AZO BEN IK ZEKERST WEL BEJA GIJ. 

Waarom ik werken (meestal) leuk vind of toch vanaf een uur of 10 als ik eenmaal koffie heb gehad en ben uitgezaagd over de files en het weer:

Read more

Gastblog: Joni van hoofdstukdrie

Joni is blogger, mama, diabeet, zelfverklaarde emotrut en – let’s face it – veel beter in de frou game dan ik, al probeer ik het al dertien jaar in verschillende vormen. Ze gaf, net als ik, voortijdig de brui aan 40 Dagen Bloggen, maar maakt gelukkig toch nog een uitzondering op haar huidige lage blogpitje om een keertje bij mij langs te komen. Voor deze feestelijke gelegenheid schudde ze een paar random getalletjes uit haar mouw, a.k.a. het blog concept that just keeps on giving.

Read more

Of ik een quarterlifecrisis heb (gehad)?

Annelies heeft al een paar keer over de zogeheten quarterlifecrisis geschreven. Je weet wel, dat ding dat wij millennials een tijdje geleden hebben verzonnen om nog een pakske meer te kunnen zagen over al ons ingebeelde leed en entitled zelfmedelijden. Right. Ik roep nogal vaak dat ik me inmiddels al aan de verkeerde kant van 25 bevind – waarop doorgaans met gegrinnik (-25-jarigen) dan wel met gesputter (+25-jarigen) wordt gereageerd – maar ik ben wel degelijk nog een twintiger. Ik kan evenwel niet direct antwoorden op de vraag of ik zélf met zo’n crisis zit of die wellicht al achter de rug heb. Enfin, zo’n grote crise zal het dus sowieso wel niet zijn, maar toch.

Ik begrijp de quarterlifecrisis namelijk wel. Annelies verwoordde het op haar blog al treffend: als twintiger begin je naarstig te eigen leven te vergelijken met anderen. En daar loopt het veelal mis. Want hoe de fuck spelen die anderen dat allemaal klaar? Een droomjob vinden, de perfecte relatie onderhouden, een geweldig huis kopen, waanzinnig veel vrienden hebben waarmee ze exotische vakanties beleven en zowat elk weekend spectaculaire feestjes mee vieren,… Terwijl ik in een permanente staat van verwarring en met droogshampoo gemaskeerd semi-vettig haar lijk te verkeren en al die exotische vakanties vooral passief in mijn Instagram feed meemaak, languit in vegetatieve toestand op de zetel met hier en daar wat popcorn in mijn bh (als ik er al eentje draag).

Het is een soort checklist, zegt Annelies. Eentje waarvan we met z’n allen onszelf hebben wijsgemaakt dat het gelijkstaat aan hoe geslaagd ons leven is. Ik besloot ‘m even te overlopen voor mezelf bij wijze van gastblog bij haar.

Read more

Blog break

Dat ik 40 Dagen Bloggen dit jaar niet ga halen, is een understatement van het kaliber dat je op dit hyperbolische stukje internet niet vaak tegenkomt. Vorig jaar lukte het me nochtans wel. En redelijk makkelijk ook. Maar nu komt het er niet echt van.

Waar ligt dat aan?

Ik heb een nieuwe job en zodoende een nieuw levensritme, al heb ik het tot op heden nog steeds niet helemaal gevonden. Mijn Lief start aanstaande maandag ook, wat betekent dat we dan wederom een nieuw (gezamenlijk) ritme zullen moeten vinden. Want nu gaan we carpoolen. Hoe laat moeten we dan opstaan? Hoe laat moeten we vertrekken? Wat als een van ons tweeën langer moet werken? En wanneer doen we boodschappen? Gaan we vijf keer per week warm lunchen in het bedrijfsrestaurant en ‘s avonds brood eten, of wisselen we af? Het is allemaal redelijk chaotisch en vermoeiend.

Bovendien is mijn reistijd van/naar werk van 7 minuutjes fietsen opgelopen tot 35 minuten (in theorie), 45 minuten (als ik geluk heb), 55 minuten (meestal) of zelfs 1 uur en 15 minuten (als ik pech heb) of meer (als het universum mij echt dood wil). Keer twee, dus. Elke dag opnieuw. Dat is aanpassen, jongens, zwaar aanpassen. En ook: vermoeiend. En onvoorspelbaar, waardoor ik op geen enkele werkdag weet hoe lang of kort m’n avond precies wordt. Gelukkig heb ik elke week één thuiswerkdag om een beetje bij te slapen en te wenen.

Komt nog bij: ik heb geen zin om te bloggen. Ik vind het gastbloggen heel tof, dus thank fuck for that, maar daarnaast heb ik geen zin meer om nog over iets anders te schrijven. Door 40 Dagen Bloggen plus mijn weekoverzichtjes voel ik me de laatste tijd gedwongen om te bloggen en dat werkt averechts bij mij. Dus doe ik het liever even niet meer. Read more