Gastblog: Sam van Single & Ready To Mingle

Bekentenis: toen ik de oproep voor mijn gastblogactie aan het schrijven was, had ik stiekem al een paar mensen in m’n hoofd waarvan ik hoopte dat ze zouden willen meedoen, en eentje daarvan was Sam van Single & Ready To Mingle. (Overigens hebben mijn favourites zich inmiddels allemaal al spontaan aangemeld, dus mijn bloghartje gloeit.) Ik weet totaal niet meer hoe ik ooit in godsnaam op haar blog ben terechtgekomen, want ik had nooit gedacht dat ik ever van z’n leven oprecht geïnteresseerd een blog over Tinder-perikelen zou lezen, maar then again ken ik op de een of andere manier inmiddels ook alle namen van de 732 KarJenner-exemplaren op deze aardbol en dat had ik nog veel minder verwacht.

De blog van Sam is de keiharde uitzondering op de Tinder-blog-regel, want die vind ik heerlijk om te lezen. Toen ik er god weet hoe lang geleden op god weet welke manier voor het eerst belandde, schreef ik na een half uurtje scrollen dan ook bijzonder ingetogen en met respect voor interpunctie de volgende zeer nonchalante boodschap (als reactie op een post over een mislukte date of zoiets, neem ik aan):

“On topic: kut voor je. Ook: ik weet niet wat een Pfaffs-gezelschapsspelletje is. Ik denk dat ik daar blij om ben.
Off topic: ikvinduwblogechtkeileuk. En je humor. En je schrijfstijl. Ik denk dat we vrienden moeten worden.”

(Bij deze, Sam, mocht je je afvragen wie in vredesnaam die creep uit Nederland was die onlangs een halve avond randomly je hele blog zat uit te kammen: hallootjes!)

En omgekeerd geeft zij mij complimenten á la: “Ik denk echt dat jij kan schrijven over het afval op een vuilnisbelt en dat dat nog interessant is of zo, gewoon omdat je zo grappig schrijft.”

Kortom: wij vinden elkaars blog tof, wij.

Sam is een boss lady naar mijn hart. Ik herken mezelf vaak in haar standpunten, evenals in haar schrijfstijl (you had me at a half miljoen woorden in één volzin proppen, girl) en ze kan contentmarketingbureau foutloos spellen. En da’s nu eenmaal hartje hartje hartje in mijn wereld. Inmiddels zijn we wel een soort van blogvriendinnetjes (NEH, I SAID IT, NOW IT’S BLOG OFFICIAL.) Ja, we strooien hartelijk met comments en likes bij elkaar, maar er is ook een wederzijds respect voor elkaar skills. En uitwisseling van Belangrijke Kennis des Levens. Zo heeft Sam me het begrip ‘Dansaertvlaming’ doen kennen – maar moet mij nog altijd eens overtuigen van de hipstercharmes van Brussel (want kweetnieze, maar ik beland daar steevast in louche snackbars en straatjes met mensen die eruitzien alsof hun professionele carrière bestaat uit heelder dagen wildvreemden om een aansteker vragen?). En heb ik haar geitenkaas-prosciutto-dadel-pizza leren kennen (en loven).

Enfin. Withour further ado en nog meer virtueel geslijm geef ik de floor aan Sam: twenty-something die zichzelf en plein public een weg door de dating-jungle baant, zelfverklaarde citytriptrut, notoir roltrapmuilerhater en correct speller of moeilijke woordjes.

Read more

Gastblog: Irene van Tussen Mars en Jupiter

U dacht dat er binnenkort wel weer eens wat tekst van mijn eigen hand hier zou verschijnen, nu #40dagenbloggen al een tijdje voorbij is (en daarmee wellicht ook mijn blogvermoeidheid) en gezien het feit dat mijn eigen naam hier nogal parmantig bovenaan staat te pronken? U dacht obviously verkeerd, want het is weer tijd voor een gastblog! Ja, ik ben alle user generated content eruit aan het knijpen die ik kan, vrienden, zijt maar zeker.

Irene van Tussen Mars en Jupiter is een van mijn favoriete bloggers. Ze schrijft zo verschrikkelijk spontaan en oprecht, zonder schaamte of hardnekkige pogingen om dingen te verbloemen, en ik vind dat heerlijk. Haar blog is heel ontwapenend, vind ik. En daarmee bedoel ik: Irene inspireert me om ook wat vaker te proberen om iets kwetsbaarder te schrijven. Meer de sukkelende stukjes van mijn leven te laten zien. Op een soortgelijke manier. Want ik heb de neiging om a) het beter voor te stellen dan het is, of b) het wel te zeggen zoals het is maar er dan juist heel sarcastisch en compleet nonchalant over te doen. Dat laatste is mijn armour in veel situaties. Maar Irene vertelt de dingen gewoon exact zoals ze zijn. Vertelt probleemloos hoe ze zich daardoor voelt. Geeft het simpelweg toe als ze het allemaal even niet meer weet.

Daarnaast vind ik Irene vaak echt hilarisch. En ik vind haar schrijfstijl ook fijn: een soort stream of consciousness waarbij haar gedachten bijna verbatim op het virtuele papier verschijnen. (Enfin, zo komt het in ieder geval over.) Maar kijk, je moet dat allemaal niet per se van mij aannemen, hè. Lees het zelf maar! Read more

Gastblog: Tiny van Tiny Blogt

Jazeker, het gastbloggen gaat gewoon nog even door hier, zelfs nu #40dagenbloggen al is afgelopen. Gastbloggers hoeven wat mij betreft namelijk niet aan de challenge deel te nemen. Het enige criterium dat ik van tevoren had bedacht, was dat ik enkel gastbloggers wou die bij mij en mijn blog passen. En daarmee bedoel ik niet alleen maar hysterische millennials die schrijven over hun werk en hoe moeilijk het is om goeie delivery pizza te vinden en altijd lange zinnen maken en HEEL GOED HUN CAPS-KNOPJE WETEN TE VINDEN. Neen, ik vind het juist tof om hier een wijde variëteit aan bloggers te verwelkomen. Qua schrijfstijl en schrijfonderwerpen, bijvoorbeeld. Maar ook qua leeftijd, woonplaats en beroep. Zolang ik bij elk van hen maar een zekere match voel.

Vandaag is het de beurt aan Tiny van Tiny Blogt. Tiny kan naar eigen zeggen van alles iets en van niets alles. Ze is West-Vlaams en heeft een blognaam die op die van mij lijkt, dus daar zat het al meteen goed. Bovendien heeft Tiny haar lief gekozen op een datingsite omdat hij zonder fouten schreef. Ja, kijk, she had me at neurotisch taalvrouwtje, hè. Wat ik verder nog herken in Tiny?

* Tiny doet yoga. Zij het driehonderd keer beter dan ik, die eens in de drie weken ga, maar wel het voordeel heb dat ik als halve slangenmens ben geboren zodat ik altijd kan doen alsof ik echt een supergetrainde yogi ben.

* Tiny is massagetherapeut. Ik ken daar hoegenaamd niets van, maar ik krijg wel heel graag massages. Maar echt. Mijn Lief wordt er zot van. Overigens: ik heb nog nooit een professionele massage gekregen. Omdat ik gewoon niet weet wat kiezen. Zoveel soorten en prijsklassen! Holla at a girl met professioneel advies, Tiny.

* Tiny blogde over Liesbeth, de voorzitster van Anti Broodfok Actie. Ik heb een gruwelijke schurfthekel aan broodfok en eigenlijk alles en iedereen die honden en katten koopt alsof het fucking tuinmeubels in de Action zijn. Adopt, don’t shop. Per se een rashond of -kat moeten hebben snap ik al helemaal niet, zeker als ze compleet doorgefokt en misvormd zijn. Ja, ik kijk naar u, pug-liefhebbers. Ik hou van mensen die van dieren houden, dus kudos voor Tiny om er een blogpost aan te wijden (die me naar deze website heeft geleid, waar ik meteen steunend lid ben geworden voor slechts 15 euro per jaar).

* Tiny lijkt mij een heel toffe. Ze is bijna dubbel zo oud als ik, maar ik had het niet gegokt toen ik voor het eerst haar blog las. En zo het hele internet uitnodigen om je een uitdaging te geven, tien dagen voor je vijftig wordt, dat vind ik dus best wel cool.

Tiny besloot om naar aanleiding van mijn lijstjes met pet peeves (hier, hier en hier te vinden) ook eens van lekker zagen over onbenullige dingen te doen. Sure, dat heeft lilith vorige week ook al gedaan, maar ik denk dat mijn hele blog het beste bewijs is dat er een eindeloos scala aan ergernissen in het leven bestaat. Plus: ik ben het met vrijwel alles van deze lijst eens. Genieten! Dus het is helemaal niet erg dat er twee keer over pet peeves gegastblogd wordt. En het was ook mijn schuld.

Bij deze… Tiny!

(Mijn gastblog bij haar kan je overigens hier lezen.) Read more

Gastblog: lilith van tales from the crib

Oké, tijd voor een bekentenis: ik lees tales from the crib al heel lang. Als in: ik heb de blog oorspronkelijk gevonden via een column van lilith in het gratis magazine van de jongerenbank van Fortis. Een papieren magazine!!! Waarlijks drie miljoen jaar geleden. Ik was meteen geïntrigeerd. Door wat en hoe ze schreef, maar ook door haar achtergrond: we komen uit hetzelfde plattelandsdorpje in de diepe krochten van de Westhoek en zijn naar dezelfde lagere én middelbare school geweest. Jazeker, daar zijn dus meerdere mensen geboren (überhaupt) die woordjes na elkaar kunnen schrijven op het wereldwijde web. Blohn, hastn, blohn.

Ik las haar blog al zo’n tien jaar geleden vanaf de banken van diezelfde middelbare school, terwijl lilith die-toen-mijn-huidige-leeftijd-had schreef over haar gestaag groeiende carrière als freelance journalist. En dus was ik misschien wel een héél klein beetje starstruck toen ze meteen reageerde op mijn oproep voor #40dagenbloggen. Of ik die ervaring hardop tegen mijn Lief heb vergeleken als een bericht krijgen van ‘de Beyoncé van de blogs’? Welnee. Ge kunt niks bewijzen. NIKS. 

Anyway. Ik geef het woord nu graag aan Bey… LILITH. Lilith. Hier is lilith.

(En hier kun je mijn gastblog voor haar lezen.) Read more

Gastblog: Evi van Evi’s Journey

De allereerste gastblog van mijn compleet ondoordachte impromptu #40dagenbloggen-actie is er! Hoera! Allemaal lekker op de valreep, want zo doen we dat op deze blog. We praten hier overigens ook meestal niet over onszelf in de eerste persoon meervoud, maar kijk. Soms gebeuren er al eens gekke dingen. ANYWAY. Het gastbloggen wordt afgetrapt door Evi van Evi’s Journey.

Evi leidt een totaal ander leven dan ik (met een bijzonder schattig kindje, bijvoorbeeld, en met regelmatig hardlopen en zelf koken en zo van die dingen waar ik nog nooit van gehoord heb), maar toch herken ik me vaak in haar. Ze verslindt bijvoorbeeld ook boeken – meestal zelfs dezelfde als ik – en houdt van Harry Potter herlezen. Maar Evi is ook vaak de enige die in de comments onder mijn hysterische posts over werk en drukte en ambitie en presteren en niet tegen failure kunnen niét haar verbazing/bewondering/afschuw uitspreekt, maar simpelweg herkenning. Want Evi is naar eigen zeggen heel erg hetzelfde als ik op die vlakken.

Het is dan ook weinig verbazend dat ze voor deze gastblog haar oog liet vallen op die ene post over time management die ik ooit eens schreef. Enfin, ik denk toch dat ze op die post doelt als ze dat zegt, want het enige wat ik daar eigenlijk in doe is zagen dat ik het allemaal niet kan. Kortom, de inspirerende uplifting content waarvoor jullie hier elke dag terugkomen! Maar hey, gelukkig is hier dan Evi, die jullie voor de verandering eens iets écht nuttigs laat lezen op deze blog. Doe er uw voordeel mee, zou ik zeggen. (Vooral het stukje over werken in blokken – zeker mails checken! – vond ik interessant en ga ik definitely eens uitproberen deze week.)

So without further ado… Evi! Read more