Talitha ging uit eten met wildvreemden en je raadt nooit wat er toen gebeurde (deel 1)

Helemaal niks opvallends, eigenlijk, maar nu mijn blog een tijdje in semi-comateuze toestand heeft verkeerd, I figured dat ik wellicht wel een portie clickbait kan gebruiken om nog wat bezoekers te trekken hier. Lazy blogger gotta do what a lazy blogger gotta do. Of zoiets.

ANYWAY. Een half jaar geleden refereerde ik hier af en toe al eens aan het feit dat ik van second degree dinner had gedaan, maar tot voor kort heb ik er nooit echt over geblogd. Het verslag van dat diner was namelijk bestemd voor het negende bookzine van Charlie Magazine dat een tijdje geleden is verschenen (nog steeds hier te koop en nog steeds een aanrader). Maar omdat ik jullie allemaal zo lief vind, drop ik het nu ook nog eens hier, gratis ende voor niks. En ook een beetje omdat het reeds geschreven content is en dus lekker makkelijk voor mij. Lazy blogger, whaddup?

Dit is overigens de originele en niet-door-de-redactie-geredigeerde versie, dus eindeloos beter slightly anders dan wat er online en in print is verschenen.

Read more

De Grote Remigratie: 1 jaar later

Exact een jaar geleden ben ik terug naar België verhuisd. En jongens, het is voorbij gevlógen. Ik sta er serieus versteld van dat we alweer een jaar later zijn. Ik weet het, dat fenomeen zal zich nog veel vaker en sneller voordoen naarmate ik dichter (en verder voorbij) mijn dertigste levensjaar geraak, maar ik vind het toch redelijk zotjes.

365 dagen geleden alweer, dat ik tegen al m’n wilskracht in toch een beetje zat te wenen in het bestelbusje vol met de allerlaatste stukjes van ons leven in Amsterdam, op weg naar het zuiden, met een compleet in de war zijnde kat op mijn schoot en gelukkig ook de man die me altijd overal doorheen sleurt naast me. Diezelfde kat heeft toen trouwens van pure stress ook doodleuk pipi gedaan op haar teergeliefde baasje, in een auto waar we vervolgens nog anderhalf uur in 31 graden moesten doorbrengen, did I ever tell you that? Tof verhaal, waarlijks.

Anyway, inmiddels zijn we een jaar later en ik zou mijn lichtelijk sentimentele zelve niet zijn als ik daar dan toch niet eens op zou terugblikken.

Read more

Talitha’s ultieme fuck-it list

lijstje

Er schijnt zoiets te bestaan als een reversed bucket list, oftewel een lijst met dingen waar je geen behoefte voor voelt om ooit in je leven te doen en werkelijk geen ene fuck om geeft. Ik ben sowieso niet van de bucket lists, dus bij wijze van gastblog bij Delphine zadelde ik haar met alle plezier op met mijn gezaag in de vorm van precies zo’n reversed bucket list. Alleen noem ik het mijn fuck-it list, omdat ik van vloeken houd. Read more

Talitha deed van moederdag

Bekentenis: ik ben eigenlijk niet zo van de moeder- en vaderdag. Soms geef ik een cadeautje, soms stuur ik een kaartje, soms sla ik het een jaar over. Omdat mijn ouders er zelf nooit een ding van maken, eigenlijk, denk ik. Net zoals met hun verjaardagen: gewoon een dag zoals een ander. Zij doen niet van die zotte dingen zoals mijn Lief en ik, die elk jaar consequent allebei vrij nemen op onze verjaardagen, die steevast een hele dag lang samen alles doen waar we zin in hebben, die al maanden van tevoren bezig zijn met De Perfecte Cadeautjes vinden voor elkaar en stiekem het voorgaande jaar proberen te overtreffen in originaliteit dan wel awesomeheid. Wij zijn dan ook millennials die al sinds onze geboorte te horen hebben gekregen dat we ~*speciaal*~ zijn, mevrouw, ge moet daarop niet letten. Het is een generatieding. Al onze accomplishments, zoals weer een jaar langer leven, moeten uitgebreid gefêteerd worden.

Mijn ouders, daarentegen, doen gewoon normaal op hun verjaardag. Een dag als een ander. Niks speciaals, behalve dat ze al eens een kaartje in de bus krijgen, een handvol sms’jes en sinds ze samen met hun generatiegenoten de wondere wereld van de social media hebben ontdekt – send help – een paar dozijn virtuele verjaardagswensen. Maar verder? Niks te verlof nemen of taart eten. Vroeg opstaan en gaan werken, dadde. Hashtag West-Vlaamser wordt het niet. Read more

Work work work work work: waarom het soms ook wel eens tof is

Werken: de meeste mensen moeten het doen. Je wordt er niet altijd blij van, heel rijk doorgaans ook niet, het vreet vaak energie en kan je soms bakken stress en frustratie opleveren. En toch. Toch zou ik geen student meer willen zijn. Of huisvrouw worden. Ik heb niet elke job graag gedaan en ook nu is het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar toch verkies ik een fulltime buitenshuis werkend leven. Evi schreef er vroeger al eens over en dat inspireerde mij om er enige tijd geleden in de spirit van 40 Dagen Bloggen zelf ook een gastblog over te schrijven. Die ik bij deze gewoon schaamteloos copy ende paste bij wijze van free lazy content want AZO BEN IK ZEKERST WEL BEJA GIJ. 

Waarom ik werken (meestal) leuk vind of toch vanaf een uur of 10 als ik eenmaal koffie heb gehad en ben uitgezaagd over de files en het weer:

Read more