Willekeurige gedachten die ik deze week had: een bloemlezing

* Dat ik toch wel blij ben dat we 2,5 jaar geleden compleet random, zonder enige voorbedachte rade, een huis hebben gekocht, sinds ik 1,5 uur aan tafel heb gezeten met o.a. Béa uit Blind Gekocht om het over de huidige vastgoedmarkt te hebben. (Deze week in Humo, ’t is maar dat ge ’t weet.)

* Dat er dringend eens iemand een app moet uitvinden die je eigen stem op opnames vervangt door die van Herbert Flack of George Clooney, zodat je als journalist bij het uittypen van je interviews niet een halve dag zit te overwegen om vanaf de zesde verdieping uit het raam te springen telkens je jezelf hoort lachen/een stomme vraag stellen/over de interviewee heen praten/allround zo verschrikkelijk klinken dat je je afvraagt hoe je in godsnaam eigenlijk vrienden kan hebben. (Helaas schijnt naar je eigen stem luisteren zelfs na 30 jaar ervaring nog steeds cringey as fuck te zijn, dus ik reken echt keihard op de technologische revolutie.)

* Dat ik toch vaker moet checken of de melk in mijn fancy koffieapparaat er niet al te lang inzit. En liefst niet pas ná de eerste slok van mijn cappuccino. (Gebeurt beschamend vaak.)

* Dat het tof is als mensen een beetje rechtuit durven zijn, maar dat enige vorm van sociale filter bij wijze van respect en vriendelijkheid alsnog wel op zijn plaats is. Zie: mensen als Carine in Nonkels, waarvan iederéén in de West-Vlaanders er wel minstens één exemplaar kent. Bepaalde dingen kan je misschien beter denken dan ze hardop zeggen, weetwel. (Bijvoorbeeld: je kan wel opmerken dat er hier aan de rechterkant onder mijn fatse staat dat ik 29 ben, terwijl dat mathematisch gezien een licht probleempje vormt als je bouwjaar 1991 is, maar daarom hóéf je dat nog niet te zeggen – just politely smile and nod, dankuwel.)

* Dat Nonkels overigens wel van het allergrappigste op de Vlaamse televisie is sinds het onvolprezen Eigen Kweek. (Maar ik ben dan ook wel extreem bevooroordeeld wegens een door en door Westhoekse afkomst. KLINDER OF DRIE!)

* Of andere West-Vlamingen ook constant elk extreem West-Vlaams zinnetje in dat soort series zitten mee te zeggen, omdat ze pas als het op tv door iemand anders wordt uitgesproken, beseffen hoe friggin‘ hilarisch West-Vlaams is? Of doen enkel mijn wederhelft en ik dat? (Wuk e roar kroam is me dadde! Hie iejetn buk! BEUTER!)

* Dat niets mij na een ongelofelijke kakdag zo hard kan troosten als RuPaul’s Drag Race. Gelukkig bestaan er 657 seizoenen van in een dozijn verschillende landen, dus heb ik altijd een voorraadje afleveringen achter de hand. (Had ik al gezegd dat ik deze week naar de World Tour ben gegaan in Antwerpen? Met allemaal live optredens van queens uit de show? En dat het waanzinnig cool was en mijn draggy hartje helemaal overstroomde?)

* Maar dat een zak M&M’s met pinda’s op dat soort dagen overigens ook niet verkeerd is.

* Dat ik nooit had gedacht dat ik ooit het soort vrouwmens zou zijn dat van haar vrije feestdag gebruikmaakt om eens uitgebreid met een vochtig doekje alle blaadjes van haar kamerplanten te staan afstoffen. (Maar het bewijs was er vandaag wel degelijk.)

* Bij elke aflevering van Huis Gemaakt: dat je zo toch niet moet tegelen/schuren/elektriciteit leggen/kasten in elkaar steken, allez how zeg, amateurs!!! (Ook al heb ik van mijn leven met mijn linkerhanden niet veel meer gedaan dan behangpapier verwijderen en een paar muren wit verven – met enigszins wisselvallig resultaat.)

* Dat we toch echt wel eens een grotemensentuinset moeten kopen voor de zomers. (Elke zomer weer.)

* Dat het toch alweer een paar maanden geleden was dat er nog eens iets op mijn blog verscheen, maar dat ik niet goed meer weet wat ik er allemaal op moet schrijven. (En dan krijg je dit dus. Sorry aan de meerwaardezoekers.)

En verder, hoe gaat ’t nog met jullie?

via GIPHY

(P.S. Ik las net die blogpost van toen we ons huis kochten nog eens en moest eigenlijk heel hard lachen om mijn eigen grapjes en toen miste ik die vroegere Talitha die dat soort blogposts schreef wel een beetje. Bij deze een dikke sorry dat ik dat niet meer doe, maar ik ben nu echt ontiegelijk veel saaier geworden, vrees ik. ☹️)

Me zorgen maken is mijn voornaamste hobby

26 februari: Carpe Diemdag

Carpe Diem, oftewel ‘pluk de dag’, betekent zoveel als: leef je leven nu en maak je niet te veel zorgen om later. Ik vind dat een mooi sentiment, maar ben er zelf hoegenaamd niet toe in staat. Ten eerste ben ik een planner. Ik heb al mijn deadlines en afspraken steeds netjes in een overzichtelijke planning staan. Ik hou zelfs mijn financiën bij met een speciale app om te budgetteren én kan er werkelijk van genieten om daar op de eerste van de maand mee bezig te zijn. (U dacht dat ik een hippe millennial met een rock-‘n-roll-leven was, beste lezer? U dacht verkeerd.) Al ben ik nu ook niet het type dat de volgende vijf jaar al netjes heeft uitgestippeld. Als het over de grote dingen des levens gaat, zie ik wel wat er op mijn pad komt. Af en toe eens verhuizen, zomaar van job veranderen,… Doe ik gewoon. Maar op welke dagen ik de was doe en hoe laat de katten eten krijgen: dat staat in steen in de agenda gebeiteld.

Read more

De klere krijgen

21 februari: Internationale Moedertaaldag

Officieel is de moedertaal voor de meesten van ons het Nederlands, maar laten we eerlijk wezen: voor de gemiddelde West-Vlaming is dat toch eerder het West-Vlaams. We denken in ons dialect, praten in ons dialect, voelen in ons dialect en als ik de sociale media van mijn provinciegenoten zo bekijk, schrijven we ook vaak in ons dialect. We zijn er immers preus op. We voelen ons sneller thuis als we ons eigen taaltje horen en kunnen ons veel makkelijker uitdrukken als die vervelende (en duidelijk compleet overbodige) ‘g’ niet in de weg staat.

Read more

Het verhaal van een random ontmoeting in Amsterdam die me misschien ooit multimiljonair zal maken

Een tijdje geleden verscheen op deze blog een oude column van mijn hand, over in je eentje ‘sociale’ dingen doen, zoals op restaurant gaan. Eerlijk gezegd heb ik die tekst voornamelijk online gezwierd om met een minimum aan moeite dit persoonlijke hoekje van tinternet nog enigszins op te vullen, zonder er verder echt bij na te denken. Maar toen reageerde Amber met een anekdote in de comments die mij meteen terug katapulteerde naar een zomerse dag in Amsterdam, jaren geleden, waarop ik in mijn eentje iets zat te drinken en vervolgens een bijzonder boeiende namiddag beleefde met een volslagen wildvreemde Ier, die me misschien ooit nog multimiljonair zou kunnen maken.

Read more

Darwin heeft het gezegd

12 februari: Darwindag

Wat weet u over Charles Darwin? Wetenschapper! Brit! Origin of the Species! Evolutietheorie! Het recht van de sterkste! Stop de klok!

Dat was het wellicht zo ongeveer, niet? Veel meer kunnen de meeste mensen zich niet voor de geest halen wanneer het over de Britse (check!) wetenschapper (check!) gaat. Zelf ben ik ook geen expert, maar ik las onlangs een boeiend artikel over de grootste misverstanden die er nog altijd over zijn werk bestaan. Zoals wat hij precies bedoelde met ‘survival of the fittest’. Het is de wereldberoemde titel van een hoofdstuk in Origin of the Species (1859). Sindsdien is het idee dat de sterkste, de slimste en de agressiefste altijd wint alomtegenwoordig. Hele bedrijfsstrategieën en politieke keuzes zijn erop gebaseerd. Strijd, competitie en individualisme staan daarin steevast voorop.

Read more

In je eentje op restaurant

De week van in je eentje uit eten gaan

De week van in je eentje uit eten gaat door van 1 tot en met 7 februari en is ooit ontstaan in een restaurant in New York. De uitbaatster lanceerde er toen speciale menu’s en kortingen voor wie een tafeltje voor één boekte in de aanloop naar Valentijn. Zo wilde ze alleenstaanden een hart onder de riem steken.

Blijkbaar is er een volledige wéék nodig om mensen ervan te overtuigen dat het helemaal niet zo raar is om in je eentje uit eten te gaan. Dat vind ik dan weer raar. Ik kan vrijwel niets bedenken dat ik niét probleemloos in mijn eentje zou doen. (Al zou op een tandem fietsen wellicht niet zo evident zijn.) Het zal wel liggen aan het feit dat ik enig kind ben en dus al van kleins af heb geleerd om mezelf te entertainen. De meeste mensen met broers of zussen lijkt dat triestig, maar ik heb het altijd een enorm pluspunt gevonden. Ik verveel me namelijk nooit en ik ben er erg zelfstandig door geworden. Ik trek altijd en overal mijn plan, ook in mijn eentje. Voor het eerst alleen wonen was voor mij amper een aanpassing. (Al moest ik, toegegeven, wel nog mijn moeder bellen om te weten of de pasta in het water moet voor het kookt of pas daarna. True story. Niet trots op.)

Read more

Zomaar wat beslommeringen terwijl ik mijn werk uitstel

Ik vind mijn job tof. Ik heb nog nooit een job gehad waarin ik me zo amuseer, die zo interessant is, die me zoveel voldoening schenkt en waar ik van nature zo goed in ben. Ik verdien meer dan vroeger en ik heb flexibelere werkuren. Ik zit op de plek waar ik als veertienjarige vaagweg van droomde om ooit misschien eventueel als het zou lukken weleens te belanden. Tienduizenden mensen zien geregeld mijn naam in print gedrukt staan en lezen mijn stukken en vinden die hopelijk ook goed. Ik ben, kortom, content.

En toch.

Weet je waar ik soms van droom?

De laatste paar maanden zelfs meer dan ooit tevoren?

Een inspiratieloze, onuitdagende, rechttoe-rechtaan, hersenloze job. Het tegenovergestelde van wat ik nu doe.

Read more

Huilend op het kantoortoilet

29 januari: Dag van het werkplezier

Een job die je graag doet, dat wil toch iedereen? Ik in elk geval wel. Daarom heb ik al een paar keer ontslag genomen bij prima jobs, puur omdat ik het eigenlijk niet (meer) zo graag deed. Niet iedereen heeft daar begrip voor. Want ja, zekerheid en een vast inkomen, hè? Natuurlijk is dat belangrijk. Maar als je toch een aanzienlijk deel van je leven op je werk doorbrengt, vind ik het minstens even belangrijk dat je er niet doodongelukkig van wordt.

In Amsterdam had ik een tijdlang een job in de reclame die ik enorm graag deed. En neem het gerust van me aan: niét elke ochtend jezelf dik tegen je goesting naar je werk slepen, maakt je een pak blijer en leuker om mee samen te leven. (Neem dat ook maar aan van mijn wederhelft, die me eveneens meemaakte toen ik ergens werkte waar ik me elke week wel minstens een keer huilend op de wc verstopte.)

Read more

Pikantvrij leven

22 januari: Pikante-saus-dag

Vandaag mag er eens extra hard met de fles Tabasco, sriracha of ander tongschroeiend ongein geschud worden, want de wereld viert het bestaan van de pikante saus. Ik gun het u van harte, maar zelf bekijk ik de feestelijkheden toch liever vanop een afstandje.

Ik ben namelijk een enorm watje als het op pikant eten aankomt. Niet eens op een witte-westerse-mensen-die-niks-gewend-zijn-niveau, maar daar nog vér beneden. Laat ik het zo zeggen: zelfs de meeste Doritos-varianten zijn mij al te heet. Ik ben sowieso een saaie eter, eigenlijk. Ik ben meestal fan van de klassieke smaken. Chips? Paprika. IJs? Vanille. Chocolade? Melk. Broodje? Smos. En als ik eenmaal weet dat ik iets graag lust, dan ben ik geneigd om dat altijd te bestellen. In het verleden is het me te vaak overkomen dat, wanneer ik dan eens uit de band sprong en voor een zotte andere smaak koos, het tegenviel en ik mezelf vervloekte. Never change a winning team. Ik ben, kortom, zeer tevreden met mijn pikantvrij leven.

Read more