Gastblog: Liese van Shout Your Heart Out

Vandaag is Liese van Shout Your Heart Out te gast op deze blog. Liese en ik komen allebei uit Ieper, maar we kennen elkaar enkel virtueel, via de blogwereld. Toch is het feit dat ze mijn bakermat deelt en zelf nog in de streek woont redelijk doorslaggevend geweest voor mijn ontdekking van haar blog. Want Liese schrijft zo heerlijk nuchter en relativerend, over de alledaagse dingen, met af en toe een sappig stuk Westhoek-West-Vlaams, dat ik eigenlijk altijd met een glimlach zit te lezen.

Ik geef het toe: voor mij is Shout Your Heart Out een klein stukje Westhoek op het internet, waar ik even graag regelmatig naartoe reis als het echte stuk. De vergelijking bedoel ik ook zeker in de positieve zin. Dus niet het soort Westhoek waar je overdag alleen maar gepensioneerden in schamele tea-rooms ziet zitten en waar iedereen het constant over het weer heeft bij gebrek aan betere gespreksstof, als ze al niet een uur aan het zagen zijn over l e t t e r l i j k a l l e s. Want o ja, ook dat is zeker mijn bakermat. Hashtag er is een reden dat ik ben weggegaan. Die soort, die bedoel ik niet. Maar wel: het gezellige, warme, nuchtere stukje Zuid-West-Vlaanderen waar je altijd wordt binnen gevraagd voor een zatte kaffie. Waar droge humor een soort provinciale sport is. Waar we met z’n allen stiekem best wel trots zijn op ons 25-letterihe alfabet en we alsnog elke variatie van dat gewauwel feilloos aan de juiste streek kunnen linken. Waar je probleemloos elk weekend al om 11 uur op zondagochtend aan de cava en toastjes zit bij familiebezoek.

De blog van Liese is all that and more. Toch altijd een beetje een warm dekentje voor mij, en een beetje nostalgie, en vooral veel humor. Dus bij deze geef ik hier ongelofelijk graag eens het woord aan Liese.

Read more

Keek op de Week #30

Oftewel: mijn wekelijkse rubriek op zondag, waarin ik terugblik op de voorbije 7 dagen. Alleen dan deze keer noch op zondag, noch met een terugblik op de voorbije 7 dagen. Maar op dinsdag en over de afgelopen 9 dagen. Ik had het iets te druk met in Londen zijn om deze Keek op tijd te schrijven, dus mea culpa voor de vertraging!

Read more

Gastblog: Sam van Single & Ready To Mingle

Bekentenis: toen ik de oproep voor mijn gastblogactie aan het schrijven was, had ik stiekem al een paar mensen in m’n hoofd waarvan ik hoopte dat ze zouden willen meedoen, en eentje daarvan was Sam van Single & Ready To Mingle. (Overigens hebben mijn favourites zich inmiddels allemaal al spontaan aangemeld, dus mijn bloghartje gloeit.) Ik weet totaal niet meer hoe ik ooit in godsnaam op haar blog ben terechtgekomen, want ik had nooit gedacht dat ik ever van z’n leven oprecht geïnteresseerd een blog over Tinder-perikelen zou lezen, maar then again ken ik op de een of andere manier inmiddels ook alle namen van de 732 KarJenner-exemplaren op deze aardbol en dat had ik nog veel minder verwacht.

De blog van Sam is de keiharde uitzondering op de Tinder-blog-regel, want die vind ik heerlijk om te lezen. Toen ik er god weet hoe lang geleden op god weet welke manier voor het eerst belandde, schreef ik na een half uurtje scrollen dan ook bijzonder ingetogen en met respect voor interpunctie de volgende zeer nonchalante boodschap (als reactie op een post over een mislukte date of zoiets, neem ik aan):

“On topic: kut voor je. Ook: ik weet niet wat een Pfaffs-gezelschapsspelletje is. Ik denk dat ik daar blij om ben.
Off topic: ikvinduwblogechtkeileuk. En je humor. En je schrijfstijl. Ik denk dat we vrienden moeten worden.”

(Bij deze, Sam, mocht je je afvragen wie in vredesnaam die creep uit Nederland was die onlangs een halve avond randomly je hele blog zat uit te kammen: hallootjes!)

En omgekeerd geeft zij mij complimenten á la: “Ik denk echt dat jij kan schrijven over het afval op een vuilnisbelt en dat dat nog interessant is of zo, gewoon omdat je zo grappig schrijft.”

Kortom: wij vinden elkaars blog tof, wij.

Sam is een boss lady naar mijn hart. Ik herken mezelf vaak in haar standpunten, evenals in haar schrijfstijl (you had me at a half miljoen woorden in één volzin proppen, girl) en ze kan contentmarketingbureau foutloos spellen. En da’s nu eenmaal hartje hartje hartje in mijn wereld. Inmiddels zijn we wel een soort van blogvriendinnetjes (NEH, I SAID IT, NOW IT’S BLOG OFFICIAL.) Ja, we strooien hartelijk met comments en likes bij elkaar, maar er is ook een wederzijds respect voor elkaar skills. En uitwisseling van Belangrijke Kennis des Levens. Zo heeft Sam me het begrip ‘Dansaertvlaming’ doen kennen – maar moet mij nog altijd eens overtuigen van de hipstercharmes van Brussel (want kweetnieze, maar ik beland daar steevast in louche snackbars en straatjes met mensen die eruitzien alsof hun professionele carrière bestaat uit heelder dagen wildvreemden om een aansteker vragen?). En heb ik haar geitenkaas-prosciutto-dadel-pizza leren kennen (en loven).

Enfin. Withour further ado en nog meer virtueel geslijm geef ik de floor aan Sam: twenty-something die zichzelf en plein public een weg door de dating-jungle baant, zelfverklaarde citytriptrut, notoir roltrapmuilerhater en correct speller of moeilijke woordjes.

(Mijn gastblog bij haar vind je overigens hier.)

Read more

Gastblog: Irene van Tussen Mars en Jupiter

U dacht dat er binnenkort wel weer eens wat tekst van mijn eigen hand hier zou verschijnen, nu #40dagenbloggen al een tijdje voorbij is (en daarmee wellicht ook mijn blogvermoeidheid) en gezien het feit dat mijn eigen naam hier nogal parmantig bovenaan staat te pronken? U dacht obviously verkeerd, want het is weer tijd voor een gastblog! Ja, ik ben alle user generated content eruit aan het knijpen die ik kan, vrienden, zijt maar zeker.

Irene van Tussen Mars en Jupiter is een van mijn favoriete bloggers. Ze schrijft zo verschrikkelijk spontaan en oprecht, zonder schaamte of hardnekkige pogingen om dingen te verbloemen, en ik vind dat heerlijk. Haar blog is heel ontwapenend, vind ik. En daarmee bedoel ik: Irene inspireert me om ook wat vaker te proberen om iets kwetsbaarder te schrijven. Meer de sukkelende stukjes van mijn leven te laten zien. Op een soortgelijke manier. Want ik heb de neiging om a) het beter voor te stellen dan het is, of b) het wel te zeggen zoals het is maar er dan juist heel sarcastisch en compleet nonchalant over te doen. Dat laatste is mijn armour in veel situaties. Maar Irene vertelt de dingen gewoon exact zoals ze zijn. Vertelt probleemloos hoe ze zich daardoor voelt. Geeft het simpelweg toe als ze het allemaal even niet meer weet.

Daarnaast vind ik Irene vaak echt hilarisch. En ik vind haar schrijfstijl ook fijn: een soort stream of consciousness waarbij haar gedachten bijna verbatim op het virtuele papier verschijnen. (Enfin, zo komt het in ieder geval over.) Maar kijk, je moet dat allemaal niet per se van mij aannemen, hè. Lees het zelf maar! Read more